در ادبیات فارسی، سفرنامههای ارزشمندی وجود دارد که نویسندگان در آنها خاطرات سفرهای طولانی خود را ثبت کردهاند؛ اما سفر با هدف نگارش سفرنامهای پژوهشمحور و حرفهای، رویکردی نو بود که برای نخستینبار در دهه ۱۳۳۰ خورشیدی در ایران شکل گرفت.
در فاصله سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۴۳ کمتر کسی بود که نام «برادران امیدوار» را نشنیده باشد. عبدالله و عیسی امیدوار، دو برادر پژوهشگر و مستندساز ایرانی، در پاییز سال ۱۳۳۳ با شعار ماندگار «همه متفاوت، همه خویشاوند» نخستین سفر حرفهای و پژوهشی خود را آغاز کردند؛ سفری که نام آنها را به عنوان پیشگامان سفرهای علمی و مستند در ایران ثبت کرد.
نخستین وسیلهی سفر این دو برادر، موتورسیکلتی بود که با آن راهی افغانستان شدند؛ وسیلهای چابک که امکان عبور از مسیرهای صعبالعبور را برایشان فراهم میکرد. مسیر سفر آنها از افغانستان و هندوستان به جنوبشرق آسیا و اقیانوسیه ادامه یافت و سپس با عبور از اقیانوس آرام به آمریکای شمالی و جنوبی رسید. در ادامه نیز اروپا را پیمودند. مرحلهی نخست این سفر بزرگ، هفت سال به طول انجامید و آنها در این مدت با تهیه فیلمهای مستند، نگارش و فروش مقالات، هزینههای مرحلهی دوم سفر خود را تأمین کردند.
در مرحلهی دوم، وسیلهی نقلیهی آنها به یک «ون» تغییر یافت و از مسیر ایران به کویت و عربستان سعودی و سپس قاره آفریقا رفتند. این سفرها با رویکردی کاملاً پژوهشی و انسانشناسانه انجام میشد و تمرکز اصلی آنها بر مطالعه فرهنگها، شیوههای زندگی و ریشههای مشترک انسانها در نقاط مختلف جهان بود.
برادران امیدوار در طول سفرهای خود، مشاهداتشان را بهصورت فیلم و گزارشهای مکتوب ثبت کردند و آثار تصویری آنان در زمان خود از شبکههای تلویزیونی بینالمللی نیز پخش شد.
سفرنامهی برادران امیدوار، روایتگر این ماجراجویی بزرگ و دستاوردهای پژوهشی آنهاست؛ اثری که علاوه بر روایت سفر، نتایج مطالعات انسانشناسی این دو جهانگرد ایرانی را نیز در بر میگیرد و همچنان الهامبخش علاقهمندان سفر و گردشگری است
📍 جهت ثبتنام و شرکت در دورههای تخصصی گردشگری و هتلداری:
📞 شماره تماس: ۰۹۰۰۲۴۹۰۰۴۰
☎️ تلفن ثابت: ۰۳۱۳۶۲۸۰۱۱۱
📷 اینستاگرام: Avayedashtyaran
🌐 وبسایت رسمی: www.dashtyaran.com
دیدگاه خود را بنویسید